Laatst werd ik me bewust van iets opmerkelijks. Ik neem ruim de tijd om naar studio BARA N53 te gaan, zodat ik in alle rust kan stofzuigen, thee zetten en alles klaarleggen voor de les. En toch fietste ik altijd gehaast, alsof er druk was. Terwijl die er eigenlijk niet was.
Sinds kort doe ik dat anders. Ik fiets of wandel in een rustiger tempo naar de studio. Ik merk dat ik al onderweg begin te landen. Ik zie en hoor vogels, mijn adem wordt rustiger, mijn gedachten zachter. En ik kom met meer aandacht aan.
Soms komen deelnemers op het nippertje – of net daaroverheen – mijn les binnen. En laat ik duidelijk zijn: een keer te laat kan natuurlijk gebeuren, het leven is niet altijd voorspelbaar. Maar wanneer te laat komen structureel wordt, dan gebeurt er iets anders: het heeft invloed op de gezamenlijke start.
Dat bracht me bij iets wat ik graag met jullie wil delen.
Tijdens een yogatraining die ik afgelopen zomer in Frankrijk volgde, was de Indiase yogadocente heel helder. Wanneer zij de ruimte binnenkwam, zaten de deelnemers al in stilte, voorbereid op wat zou komen. Wie te laat was, kreeg vriendelijk maar duidelijk te horen dat op tijd zijn een vorm van respect is. Respect voor de docent, voor de teaching, voor jezelf en voor het grotere geheel.
Je lichaam en geest hebben tijd nodig om te landen. Om los te laten wat er daarvoor was en om ontvankelijk te worden voor wat komen gaat.
Yoga doen we samen. Juist het samen beoefenen maakt het krachtig. We creëren een veld – een liefdevolle, lichte energie. Hoe rustiger we beginnen, hoe dieper we daarin samen kunnen zakken. En dat voelt in deze tijd misschien wel belangrijker dan ooit.
Daarom mijn verzoek: vertrek op tijd van huis, zodat je ongehaast naar de studio kunt komen. Voor mij betekent op tijd: tussen 10 en 5 minuten vóór aanvang van mijn Bara Yogales.
Gun jezelf die overgang. Gun de groep die gezamenlijke start.
Ik kijk ernaar uit om samen – in rust – de yogalessen te beginnen.
Emmy
