Mijn basis in yoga ligt niet in India, maar in Japan. Misschien is dat ook niet zo gek. Mijn eigen weg begon ooit met mijn studie Japans – een wereld die me al vroeg raakte in haar verstilling en schoonheid.
Jarenlang volgde ik wekelijks een yogales bij Marina in Zutphen. Ik genoot ervan en merkte hoeveel het me bracht. Op een dag vroeg ze mij:
‘Wanneer ga jij beginnen?’
‘Waarmee?’ vroeg ik verbaasd.
‘Met een yogadocentenopleiding natuurlijk.’
Het was haar opgevallen dat ik intuïtief al dingen oppakte die zij wilde gaan aanbieden in de les. Ook stelde ik vragen die verder gingen dan de basis. Blijkbaar voelde ik al dat ik meer wilde – meer verdieping en meer begrip.
Toevallig (of misschien toch niet) had ik diezelfde week op internet gezocht naar yogadocentenopleidingen. Zo kwam ik uit bij Amitabha Yoga in Deventer, van Maartje van Hooft. Zij werkt vanuit Okidô Yoga en heeft een sterke verbinding met het boeddhisme.
In 2010 begon ik bij haar mijn yogaopleiding. Vier jaar lang dompelde ik me onder in yoga, anatomie, fysiologie, meditatie, filosofie, verschillende yogavormen en persoonlijke ontwikkeling. De basis was Okidô Yoga, ontwikkeld door de Japanse yogameester Masahiro Oki. Dit is geen ‘standaard’ yogastijl, maar een combinatie van verschillende oosterse tradities: Indiase yoga, Chinese qigong, yin-yang principes, meridianenleer, Japanse zen-meditatie, aangevuld met correctieve oefeningen die helpen bij fysieke klachten.
Wat voor Okidô Yoga heel typerend is, is de focus op het dagelijks leven. Yoga is niet alleen dat ene uurtje op de mat – het is iets wat je meeneemt in alles wat je doet. Het leeft in hoe je loopt, hoe je ademt, hoe je omgaat met wat er op je pad komt.
Dat heb ik zelf ook ervaren tijdens een intensieve training, waarbij we midden in de nacht in een bos werden afgezet en zonder licht de weg terug moesten vinden. Een tocht van úren. Zwaar, zowel fysiek als mentaal. Stap voor stap, in het donker, leer je vertrouwen. Op je lichaam, je adem, de mensen om je heen. Samen kwamen we erdoorheen. Dat vergeet je niet. Die ervaring vormt je.
Die extreme vormen zul je niet terugzien in mijn yogalessen. Wat wél is gebleven, is de aandacht voor de voeten. Zacht landen, gronden, verbinden met jezelf. Zoals ik het ooit heb geleerd – en nog altijd doorgeef.
