Ik hou van Japan! Dat heb ik de twee weken dat ik er was (16 april – 1 mei 2026) weer duidelijk gemerkt en gevoeld.
Ik hou van:
– de Japanse esthetiek
Net zoals Italiaans en Scandinavisch design meteen herkenbaar zijn, geldt dat ook voor Japan. Kunst en alledaagse vormen hebben daar een eigen signatuur. Een soort ‘net-niet-perfectie’, vaak eenvoudig en sober, met verhoudingen en kleurcombinaties die voor ons soms wringen, maar juist daardoor interessant zijn. En altijd: een tot in detail beheerst materiaalgebruik.
– de uitmuntende service
Al zijn de zgn. ‘buigmeisjes’ in de warenhuizen verdwenen (‘Irasshaimasè! Welkom!’), de uitmuntende en vriendelijke dienstverlening is onveranderd. Heerlijk! Cees voelt dit ook.
– dat alles goed geregeld is
Neem alleen al de badkamer: een spiegel met een stukje dat niet beslaat. Niet op Cees’ hoogte (mijn zoon van bijna 2 meter), maar wel op de mijne.
En natuurlijk de Japanse wc: watergebruik om handen te wassen vóór het doorspoelen, verwarmde wc-brillen (heerlijk), en allerlei slimme sproeifuncties.
Het openbaar vervoer is misschien wel het beste voorbeeld. Treinen rijden stipt op tijd. Op het perron staat exact aangegeven waar je moet instappen. Vaak stap je aan de ene kant uit en aan de andere kant weer in, uiterst efficiënt! Alles wordt duidelijk omgeroepen, in meerdere talen. Er is aandacht voor iedereen: blinden, slechtzienden, rolstoelgebruikers. Alles verloopt soepel, kalm, in een soort natuurlijke flow.
En dan weer terug in Nederland… dat was een schok. Op Schiphol verdwaalde ik alweer op weg naar de bagageband (al moet ik toegeven: verdwalen is ook een beetje mijn ding 
). Maar in Japan hoef je alleen maar de borden te volgen.
– de Japanse logica
Cees voelt het, ik voel het: in alles zit een logica die wij snappen. Ik ben benieuwd of andere Nederlandse reizigers dit ook zo voelen, überhaupt of ze begrijpen wat ik bedoel. Cees en ik doen het er in ieder geval goed op.
– de Japanse taal
Ja natúúrlijk houd ik van de Japanse taal!
En Cees, die geen Japans spreekt (paar woordjes), communiceert wel degelijk met Japanners. Hij voelt ze aan en heeft contact. Soms met een glimlach, soms met een schaterende lach van een Japanner als resultaat. En voor mij is het meer verfijnd, een subtiele manier van taalgebruik. Licht aarzelend, zacht, zo typisch voor het Japans. Hoewel…. de eerste dagen kwam mijn Japans moeiteloos naar buiten, daarna volgende een fase waarin ik me in het Nederlands noch in het Japans kon uiten, en het eindigde in nog meer chaos in mijn hoofd, zodat ik helemaal niet meer kon praten (en denken 
). Maar het zien en horen van het Japans is toch een feest. Je er helemaal in onderdompelen.
Wat wel lastig was voor mij is dat Cees visueel is ingesteld (hij begrijpt dingen in een flits, puur op basis van wat hij ziet) en ik auditief. Aangezien Cees veel praat (aan een stuk door, al zijn gedachten verwoordt hij) moest ik hem af en toe tot stilte manen en dat vond hij niet leuk.
– de superieure kwaliteit
Alles in Japan is van goede kwaliteit. Japanners streven naar perfectie en zijn altijd bezig met verbetering. Dat zie je en dat proef je. Cees zei: ‘Ik heb deze vakantie niets gegeten wat smerig was.’ 
Ook in gezondheidszorg en onderwijs wordt geïnvesteerd. Daar kunnen wij nog iets van leren. Mijn Japanse vrienden Miwa en Takeo begrepen niets van de Nederlandse bezuinigingen daarop.
– de gewone, kleine dingen
Ja, vroeger zei ik al: ‘Werkelijk álles is anders in Japan. Alleen al een trottoir.’ En wat ik ook zei was: ‘Het verschil tussen Japan en Nederland is groter dan dat tussen China en Nederland.’ En dat vind ik nog steeds. In Cees’ woorden ‘Ook de niet mooie dingen in Japan vind ik leuk om naar te kijken.’
–
Ik zag voordat we naar Japan gingen op tegen de toegenomen drukte van het massatoerisme. Hoewel we er niet veel last van hebben gehad omdat we de drukke toeristische plekken hebben gemeden is dat wel degelijk een ontwikkeling die niet fijn is. Op die plekken is Japan echt veranderd. Het authentieke Japan heeft daar plaatsgemaakt voor Japanse kitch. Ons huisje in Kyôto had daar eerlijk gezegd ook wel wat van. Miwa en Takeo komen om die reden niet meer graag in Kyôto.
Wat me ook opviel is dat er een ontwikkeling is die is overgewaaid uit Korea (K-pop): de vervrouwelijking (ik weet niet hoe ik het anders moet noemen) van Japanse mannen. Handtasje, oorbellen, oogschaduw, lippenstift, foundation, geschoren armen en benen… misschien wel 1 op de 3 jongemannen. Over een paar jaar zal dat ook bij ons een vertrouwd straatbeeld zijn voorspel ik.
En wat je op foto’s niet ziet: het kan in Japan vaak heel lawaaierig zijn. Het verkeer, alles wat wordt omgeroepen via megafoons, de muzak in winkels….
Daarom zochten Cees en ik graag de stilte op. Aan de rand van Kyôto, daar waar de tempels liggen. Daar verlang ik naar om naar terug te keren.
